De nieuwste ansichtkaart van The Chills' epische reis is een album over consolidatie, hergroeperen, acceptatie en sterfelijkheid, aldus de chief Chill. Hopelijk een soort Carole King Tapestry voor oudere punks. Wow! Mogen rockbands waardig oud worden en onderweg de wereld en hun eigen tekortkomingen onder de loep nemen? Is het mogelijk om het voor de hand liggende te vermijden en iets te maken dat bitterzoet klinkt maar toch harmonieus in het oor ligt?Natuurlijk kan dat. Op Snow Bound worden verloren helden betreurd, relaties opnieuw gewogen, wordt om boetedoening gevraagd, sterfelijkheid overdacht en fake news onderuitgehaald. Het is serieuze kost: de gedachten van een disfunctionele vijftiger die worstelt met volwassenheid en ontdekt dat zijn post-punk-DIY-overtuigingen nog steeds een echte stem hebben die resoneert bij de fans van zijn vroege jaren en nu kan worden doorgegeven aan de volgende generatie. Als we terugdenken, herinneren we ons dat The Guardian peinsde: They sound almost like the musical embodiment of autumn, toen het werd geconfronteerd met Silver Bullets. Drie jaar later nestelt Snow Bound zich stevig in zijn eigen winter van ontevredenheid. En dat alles met een meezingende melodische zwier, Phillipps' gave voor de getemperde flirt van couplet en refrein en die prachtige euforische orgelfills. Laat het zielenonderzoek beginnen1. Bad Sugar2. Time to Atone3. The Greatest Guide4. Scarred5. Complex6. Deep Belief7. Lord of All I Survey8. Snowbound9. Eazy Peazy10. In Harmony