Psycho (Original Movie Score) - Vinyl LP 180 Gram

Psycho (The Original Film Score) Bernard Herrmann - Hitchcock stond erop dat Bernard Herrmann de muziek voor Psycho zou schrijven, ondanks dat de componist weigerde genoegen te nemen met een lager honorarium vanwege het krappere budget van de film. De resulterende score is volgens Christopher Palmer in The Composer in Hollywood (1990) "misschien wel Herrmanns meest spectaculaire Hitchcock-prestatie."Hitchcock was tevreden over de spanning en dramatiek die de muziek aan de film toevoegde en merkte later op: "33% van het effect van Psycho kwam door de muziek."De unieke bijdrage van Herrmanns score blijkt wellicht uit de opvallende voorlaatste plaats van de naam van de componist in de openingstitels van de film, waar alleen Hitchcocks regiecredit nog op volgt. Herrmann gebruikte het verlaagde muziekbudget in zijn voordeel door voor een strijkorkest te schrijven in plaats van een volledig symfonisch ensemble, in tegenstelling tot Hitchcocks verzoek om een jazzscore. Hij beschouwde de enkele klankkleur van de volledig uit strijkers bestaande soundtrack als een manier om de zwart-witcinematografie van de film te weerspiegelen. De strijkers spelen con sordini (met een demper op de kam) voor alle muziek behalve de douchescène, wat een donkerder en intenser effect creëert. Hollywood-componist Fred Steiner wijst in een analyse van de score van Psycho erop dat strijkinstrumenten Herrmann toegang gaven tot een groter bereik in toon, dynamiek en instrumentale speciale effecten dan welke andere afzonderlijke instrumentengroep dan ook. De titelmuziek, een gespannen, voortrazend stuk, zet de toon van dreigend geweld en keert drie keer terug op de soundtrack. Hoewel er in de eerste 15-20 minuten van de film niets schokkends gebeurt, blijft de titelmuziek in het hoofd van het publiek hangen en geeft zo spanning aan deze vroege scènes. Herrmann houdt de spanning ook in de langzamere momenten van de film vast door het gebruik van ostinato. Er gingen geruchten dat Herrmann elektronische middelen had gebruikt, waaronder versterkte vogelkrijsen, om het schokeffect van de muziek in de douchescène te bereiken. Het effect werd echter alleen bereikt met violen in een "krijsende, stekende klankbeweging van buitengewone wreedheid."De enige gebruikte elektronische versterking was het dicht bij de instrumenten plaatsen van de microfoons, om een harder geluid te krijgen. Naast de emotionele impact verbindt de douchescène-cue de soundtrack met vogels. De associatie van de douchescènemuziek met vogels maakt de kijker ook duidelijk dat het Norman is, de verzamelaar van opgezette vogels, die de moordenaar is en niet zijn moeder.