Londen is al lang een broeinest van experimenten voor muziek uit West-Afrika, en het is in dit mondiaal-lokale verhaal dat we de nieuwste afrobeat-vernieuwers van Londen kunnen plaatsen: KOKOROKO. In de jaren '40 lokte de Tweede Wereldoorlog-veteraan Ambrose Campbell en zijn West African Rhythm Brothers de liefhebbers van Soho-muziek met zoete palmwijnklanken. Het decennium daarna jamde een jonge Fela Kuti (en zijn Koola Lobitos-formatie met drummer Tony Allen) met Campbell, en de kiemen voor zijn wereldwijde Afrobeat-revolutie werden gezaaid. De naam van de band is een Orobo-woord - een Nigeriaanse stam en taal - dat 'wees sterk' betekent. Sonisch komen KOKOROKO hun naam na: het is een all-star band met vooraanstaande figuren uit de Londense jazzscene. Aangedreven door een seismische blazerssectie (Maurice Grey, saxofonist Cassie Kinoshi, trombonist Richie Seivewright), gitaar (Oscar Jerome), toetsen (Yohan Kebede), drums (Ayo Salawu) en percussie (Onome Edgeworth); Kokoroko heeft de missie om nieuwe talen te smeden met afrobeat als medium. "Dit is geen luie muziek!", zegt Sheila Maurice-Grey, terugkijkend op de rijke geschiedenis van klanken die de band hebben geïnspireerd. Of het nu gaat om sociaal commentaar, de politieke houding van acts als de Black President, of de energieke kracht van afrobeat-avonden: de muziek bruist van een krachtige energie die de band vooruit wil stuwen, op z'n Londens. Vergis je niet, dit is geen band die geïnteresseerd is in performatieve eerbetonen of pastiche. Voor Maurice Grey is een deel van de drijfveer achter hun creatieve impuls de vraag: "hoe klinkt deze muziek voor mijn generatie?" "We houden van deze muziek en willen dat anderen er net zo van genieten als wij", deelde Edgeworth. Naast het primaat van liefde voor de muziek, was een subtekst van het ontstaan van de band een gevoel van vervreemding bij het uitdunnende aanbod van afrobeat- en highlife-avonden in Londen - vooral voor zwarte luisteraars en muzikanten. "We willen niet dat deze muziek sterft", voegde hij toe. In plaats van direct eigen muziek te gaan schrijven, verdiepten ze zich sinds de oprichting van de band in 2014 in de klanken van Pat Thomas, Ebo Taylor en anderen door covers te spelen voor uitverkochte zalen. "Ik herinner me dat ik met Dele Sosimi sprak over de structuur van Fela's nummers - elk element speelt een rol. Maar vóór melodie of harmonie is er ritme. Het ritmische aspect van de solo's uit die tijd is geweldig. De West-Afrikaanse benadering van jazz en improvisatie is hip!", bood Maurice-Grey aan.
