Bestaat er een definitief nummer over Cincinnati? Een dat de beladen verhouding met een stad die zowel buiten de tijd als buiten de plaats valt echt weet te vangen? Een Midwest Rust Belt die de zuidelijke grens van de Mason-Dixonlijn overspant? Een stad met het hoogste aantal Fortune 500-bedrijven per hoofd van de bevolking en een van de hoogste armoedecijfers?Deze verhouding met Cincinnati houdt singer-songwriter/multi-instrumentalist Eric Dietrich echt bezig op het debuutalbum van Sorry Eric, It's Okay. Met leden van Vacation, Mardou, Homemade Drugs en Brindle pakt Sorry Eric deze haat-liefdeverhouding frontaal aan met puntig, vuist-opstekend postpunk in het eigennamen strooiende "Cincinnati", Evil, Vile Main Street Yuppies" en "It's Okay". Dietrich internaliseert deze externe worstelingen in declaratieve spoken-wordnummers als "Earthly Insults" en "Bicycle Experiments", waarin personages existentiële vragen aanpakken na begrafenissen of tijdens fietstochten in de buitenwijken. De popgevoeligheid van Sorry Eric is het best te begrijpen in hun afstamming van het Nieuw-Zeelandse Flying Nun Records: van het onmiskenbare melodische gevoel en het licht scheve perspectief op de compositie van elk nummer tot het schilderij van Robert Scott (The Bats) op de lp-hoes, de spirituele connectie is diep.
