In de late jaren 2000 kwam een omvangrijke catalogus van wat nu genrebepalende muziek is, uit een onwaarschijnlijke hoek. Cleveland, Ohio heeft een brede reputatie op vele gebieden, maar in de jaren nul was psyche-verruimende Kosmische niet bepaald Clevelands handelsmerk... tot Emeralds. Het trio John Elliott, Steve Hauschildt en Mark McGuire had een overvloed aan cassettes, CD-R's en vinyl in beperkte oplage uitgebracht die circuleerden op basementshows en vervolgens naar niche-muziekgemeenschappen online migreerden, wat zorgde voor een uniek soort geroezemoes op het hoogtepunt van het DIY-blogtijdperk. Drie jongens uit de Rust Belt vervaardigden op eigen voorwaarden een onderscheidende en werkelijk buitenissige muziekstroom in het Midwesten. Ze gooiden deuren open in met hout betimmerde kelders en circuleerden in het undergroundcircuit met zwevende klanken die stilistisch schatplichtig waren aan diepe Duitse elektronische muziekpioniers en werden uitgebracht met het ethos en de verwrongen vurigheid van renegade Midwestern noise-freaks. Nadat verschillende releases een diehard fandom in nichekringen van de internet-/muziekcultuur hadden verworven en vervolgens de aandacht trokken van wijlen Peter Rehberg, de gerenommeerde artiest en curator van het Editions Mego-label, ontstond de verwachting dat de volgende Emeralds-plaat een grote zou worden. En in 2010 was Does it Look Like I'm Here dat. Artistiek gezien is het album een definitieve verklaring;dit wil zeggen dat het door kenners voor kenners is gemaakt, een echt stuk en een diepgaande luisterervaring, maar ook het grote publiek dook erin. Pitchfork erkende het zeldzame karakter van de elektriciteit van het album met een "Best New Music"-beoordeling. Dit crossoversucces is het resultaat van de kracht van de tracks en de prachtig vormgegeven en beknopte structuren. Het is precies goed afgesteld. Terwijl ze hun onderscheidende, gapende kosmische geluid blijven creëren, overstelpen Elliott en Hauschildt het stereospectrum met glinsterende arpeggio's, stoffige, melodisch dynamische swells, rimpelende FM-texturen en golven zo breed als canyons. McGuires kenmerkende gitaarspel weerspiegelt emotioneel new age-pathos en cascaderende astrale space rock-trancetoestanden. Hun eerdere albums hadden veel tracks die voorbij de tien minuten uitkwamen, maar deze nieuwe nummers waren kort en krachtig. "Candy Shoppe" opent het album met verfijnde elegantie;Emeralds' kloppende synthetische geluid in hapklare vorm, een gloeiend brokje gewikkeld in vetvrij papier. Op "Goes By" vallen de languide elektrische gitaarakkoorden en zwijmelende synth-pads uiteen in omhullende vellen van synth-gegorgel en uitspattende leads. Beide tracks zijn hele werelden die netjes onder de vijf minuten blijven. Als eerdere albums zoals Solar Bridge en What Happened lysergische uitgestrektheid waren, presenteert Does It Look Like I'm Here zich als een blik met een reeks psychonautische explosies. Dit alles om te zeggen: het album maakte de hype waar. Een expeditie van twaalf nummers door een stoffig en glinsterend droomlandschap; Does It Look Like I'm Here, met zijn iconische hoes die de esthetiek presenteert, was een stralende beeldbuis-tv die bleef zoemen, ruimtestof verzamelend in een verduisterde kamer, oma's vaas gevuld met met olie besmeurde polypropyleen bloemen. Het album lijkt zich bewust te zijn van de culturele vloed/leegte die het internet toen was en alleen maar verder zou creëren, en toch is er schoonheid, een omarmen van het verleden, zowel authentiek als via een soort trippy kitsch, als een manier om een nieuw extatisch heden te vinden. Heilige pioniers - denk aan Tangerine Dream, Ash Ra Temple, Kraftwerk, Can - hadden legendarisch buiten bereik gevoeld over tijd en cultuur heen;een met sterren bezaaid iets uit een ver mistig verleden. Emeralds nam dat geluid en maakte het hedendaags, maakte het punk, maakte het Amerikaans-outsider. Zo werd een hele golf van Amerikaanse DIY-ambientmuziek naar de mid- of zelfs mainstreamaandacht geleid; Emeralds, en de acts die daarna hun voorbeeld volgden, daagden de experimentele en noise-scene uit om meer melodie en structuur te omarmen en nodigden ook de quasi-academische wereld van diepe ambient uit om crusty en huiselijk te worden. DIY-podia zouden ineens ruimte moeten maken tussen drommen scuzzy indie-acts of genadeloze no-input mixer-debacles zodat de ambient-zoners konden astrale projecteren terwijl Emeralds, of groepen die in Emeralds' voetsporen traden, soundscapes creëerden op stapels synths en pedalen. Nu, 13 jaar na de oorspronkelijke release op Editions Mego, klinkt het album nog steeds tijdloos, nog steeds direct. Er is een wijd opengesperde en katoenmondige verwondering genaaid in deze stralende plooien van geluid; voor wie net in dit soort dingen is begonnen, laat deze heruitgave dienen als een inwijding, een geschiedenisles en een heroïsche dosis. Voor wie in de scene is opgegroeid en zijn mp3's van dit album heeft versleten;zij kunnen eindelijk een fris exemplaar op vinyl bemachtigen. Does It Look Like I'm Here werd een ijkpunt dat een pad zou effenen voor een hele scene. Ghostly International verheugt zich erop het album opnieuw uit te brengen, geremasterd door Heba Kadry, met 7 bonustracks die exclusief zijn voor het digitale album en de cd. De limited edition 2xLP bevat uitgebreide liner notes van Chris Madak (Bee Mask).
